روشن88

لاله رخ و گل صفت آن یار من    

برده قرار از دل  شیدای   من

یک  نگهی  بر قد  رعنای  او            

غم برد  از باطن وپیدای  من

لعل لبش چونکه زهم وا کند         

در بفشاند لب   دریای   من

آمده ام  سر به  فدایش کنم                  

ز آتش سوزان نه که پروای من

شاهد  من  گر  که لبی  ترکند                  

 پیشکش او  سر وسودای من

وه  که سخنهاش   زداید بسی              

 غم زدل  و  گرد   زسیمای من

روح  ،از او، کالبد از   آن ،   من         

 خاطره اش مونس شبهای من

جنگ، بود عشق من و عقل  را          

 جسم نشیند به تماشای  من

هاله ی رویش  چو  مه   چارده              

 (روشن )از او اینک وفردای من